Ból w przewlekłej chorobie zwyrodnieniowej
Znaczenie mobilności i elastyczności w przypadku przewlekłej choroby zwyrodnieniowej
Ból jest najczęstszą przyczyną ograniczeń w ruchomości oraz niechęci do ruchu u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową. Zwierzęta odmawiają poruszania się, wstają z trudnością, a ich samopoczucie jest złe. W momencie gdy eliminuje się bądź zmniejsza ból, istotnym elementem jest poprawa mobilności pacjenta oraz elastyczności w stawach, ścięgnach, co może poprawić jego komfort i dobrostan, a także przyczynić się do powrotu do codziennej aktywności, takiej jak regularne spacery. Szeroko pojęta terapia manualna i ćwiczenia aktywne to doskonałe uzupełnienie protokołu rehabilitacyjnego (1).
Ćwiczenia bierne obejmują mobilizację stawów bez aktywnego skurczu mięśni z użyciem siły terapeuty. Wprowadzane są głównie w celu przeciwdziałania obkurczaniu się torebek stawowych, skracaniu tkanek miękkich i zrostom między nimi. Ponadto ćwiczenia bierne redukują ból, poprawiają krążenie krwi oraz limfy, jednocześnie zwiększają wytwarzanie i dyfuzję płynu stawowego, co jest istotne w przypadku choroby zwyrodnieniowej. Ćwiczenia bierne opierają się w dużej mierze na delikatnym zginaniu, prostowaniu, przywodzeniu i odwodzeniu konkretnych stawów, w zależności od ich możliwego ruchu. Wykonuje się 10-30 powtórzeń 3-6 razy dziennie. Nie należy wykonywać ćwiczeń, jeśli u pacjenta rozpoznano przede wszystkim nasilenie bólu, stany zapalne oraz nieustabilizowane złamania lub uszkodzenia więzadeł i ścięgien. Do ćwiczeń biernych zalicza się także rozciąganie. Stosuje się je w przypadku konieczności wydłużenia tkanek po patologicznych przykurczach oraz zwiększenia elastyczności i zakresu ruchów zarówno w zmienionych chorobowo, jak i zdrowych tkankach. W przeciwieństwie do ćwiczeń biernych w rozciąganiu [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
