Zagrożenia pasożytnicze u kotek przeznaczonych do rozrodu – możliwości diagnostyki i terapii. Cz. I

Toxoplasma gondii

Kot domowy (wraz z innymi kotowatymi) jest żywicielem ostatecznym pasożyta, ponieważ w jego nabłonku jelitowym następuje rozmnażanie płciowe T. gondii, prowadzące do powstania inwazyjnych form pasożyta – oocyst (10). Żywicielami pośrednimi tego pasożyta są różne ssaki: gryzonie, zwierzęta dzikie, zwierzęta gospodarskie (szczególnie świnie i owce), ale również ptaki i gady. Niektóre kręgowce i bezkręgowce mogą być gospodarzem transportowym dla oocyst T. gondii – po zjedzeniu przez psa kocich odchodów oocysty mogą przepasażować przez przewód pokarmowy psa w stanie niezmienionym (10). Warto nadmienić, że bydło i konie są zdecydowanie mniej podatne na zarażenie toksoplazmozą (37).

Młode koty najczęściej zarażają się po zjedzeniu mięsa (cykl 2) zawierającego cysty tkankowe (bradyzoity), rzadziej tachyzoity tkankowe. Ma to miejsce dopiero w wieku umożliwiającym pobieranie stałego pokarmu, a więc najwcześniej od ok. 4. tygodnia życia. Możliwe jest również zarażenie oocystami zawierającymi sporozoity (cykl 1). Aby u kota doszło do zarażenia, wystarczy zjedzenie jednego bradyzoitu – w przeciwieństwie do oocytst, których kot musi połknąć co najmniej 1000 (13). Okres prepatentny wynosi 3-10 dni po spożyciu cyst tkankowych i 18-40 dni po zjedzeniu oocyst (37, 42). Większość zarażonych kotów, w zależności od statusu immunologicznego, wydala oocysty w swoim życiu jednorazowo – okres patentny trwa zazwyczaj przez 7-14 dni (maks. 20 dni) ze szczytem 5.-9. dnia (13, 37, 42).

Koty ze słabszą odpornością zarażają się kilkakrotnie – zwykle 2-3 razy, ale [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas