Węgorczyca psów i kotów

Objawy kliniczne

Węgorczyca psów i kotów jest przewlekłą, skąpoobjawową inwazją dwunastnicy, jelita czczego – rzadziej płuc, przebiegającą z eozynofilią, niespecyficznymi objawami gastroenterologicznymi i płucnymi. Przewlekły przebieg choroby i obciążenie organizmu przez tę nematodozę z jej klinicznymi okresami zaostrzeń i remisji podtrzymuje autoendoinwazja, w mniejszym stopniu autoegzoinwazja i reinwazja. Obraz kliniczny choroby zależy od intensywności inwazji i funkcjonowania układu immunologicznego żywiciela. U szczeniąt obserwuje się: krwotoczne zapalenia żołądka i jelit, biegunkę, postępujące odwodnienie, anemię. Grupę ryzyka stanowią zwierzęta młode z osłabionym układem odpornościowym, współistniejącymi chorobami, u których w wyniku wielokrotnych autoinwazji pasożyta dochodzi do rozsiewania znacznej liczby larw z jelita i płuc do różnych narządów, a tym samym do uogólnionej postaci węgorczycy. W powikłanych przypadkach przebiegających z bakteriemią i posocznicą dochodzi do wielonarządowego zapalenia prowadzącego do zgonu zwierząt. Zarażeniu często współtowarzyszą objawy dermatologiczne, ze względu na preferowaną przez pasożyta drogę inwazji. Charakterystyczne dla węgorczycy częste reinwazje pogłębiają zmiany skórne w miarę postępującej alergizacji, powodowanej przez powierzchniowe i sekrecyjno-ekskrecyjne antygeny kolejnych generacji pasożyta. W związku z tym skóra, która stanowi główne wrota inwazji węgorka jelitowego, ulega zmianom w wyniku reakcji na powierzchniowe antygeny larw w dowolnym miejscu ich przenikania i wędrówki. Obserwuje się zaczerwienienie, wysypkę i świąd, ponadto u części zwierząt występują obrzęki i bolesność stawów, głównie kończyn (4, 5, 13-15).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas