Węgorczyca psów i kotów
Morfologia, cykl rozwojowy
Prosty cykl rozwojowy przedstawicieli rodzaju Strongyloides jest typowy dla geohelmintów (ang. soil-borne helminthiasis), jednak w odróżnieniu od wielu innych pasożytniczych nicieni przewodu pokarmowego w rozwoju węgorków występuje zjawisko przemiany pokoleń (ryc. 1). Heterogeneza obejmuje dwa etapy rozwoju: cykl niepasożytniczy z wolno żyjącym pokoleniem dorosłych postaci samic i samców oraz cykl pasożytniczy, w którym występują wyłącznie samice rozmnażające się partenogenetycznie. Pasożytnicze pokolenie dorosłych samic lokalizuje się w jelicie cienkim S. stercoralis, S. planiceps, S. felis, z wyjątkiem S. tumefaciens, które występują wewnątrz guzków w ścianie okrężnicy. Dorosłe postaci większości gatunków Strongyloides mierzą ok. 2 mm długości (niektóre gatunki są większe, do 5 mm), mają tępo zakończone ogony i wydłużony, prosty przełyk (filarioidalny), zajmujący około jednej trzeciej długości ciała. Samice składają jaja, z których w przypadku S. stercoralis i S. felis jeszcze w jelicie żywiciela wykluwają się rabditoidalne larwy (larwy posiadające gardziel o budowie rabditoidalnej) L1, które są wydalane wraz z kałem do środowiska. W przypadku S. planiceps, S. tumefaciens w kale zarażonych zwierząt stwierdza się charakterystyczne małe, cienkościenne jaja zawierające larwę.
Rozwój rabditoidalnych larw pierwszego stadium w środowisku może przebiegać w dwojaki sposób – ukierunkowany na pokolenie niepasożytnicze lub pasożytnicze. Wysokie temperatury i wilgotność środowiska zewnętrznego, jak również silna odpowiedź immunologiczna żywiciela, preferują rozwój pokolenia wolno żyjącego nicieni. W przypadku większości gatunków Strongyloides występuje tylko jedno wolno żyjące pokolenie dorosłe, wyjątkiem jest tu S. planiceps, u którego zaobserwowano aż do dziewięciu (malejąco płodnych) wolno żyjących pokoleń. Zapłodnione [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
