Toksokaroza – niedoceniana inwazja u ludzi i licznych gatunków zwierząt
Patogeneza w inwazji z wędrówką trachealną
Larwy i postacie młodociane, wędrując, uszkadzają miąższ wątrobowy, płucny, śluzówkę dróg oddechowych oraz jelita, wywołując charakterystyczne pokasływanie oraz biegunkę. Generują lokalną wybroczynowość, wysięki i nacieki zapalne. Szczególnie w intensywnych inwazjach larwy zabłąkane wywołują reakcje w: nerkach, mięśniu sercowym, CUN, gałce ocznej i innych lokalizacjach. W fazie jelitowej uszkadzają śluzówkę, powodując atrofię kosmków, hiperplazję krypt jelitowych i ścieńczenie ściany jelita. Wydalają metabolity, powodując intoksykację żywiciela nasilającą się proporcjonalnie do intensywności inwazji oraz czasu jej trwania. Wykazują konkurencję pokarmową, zubażając organizm żywiciela o najbardziej cenne składniki, w tym witaminę C, co przekłada się na kondycję zwierząt oraz stan ich odporności. Niedocenianym mechanizmem działania patogennego glist jest zaburzenie reakcji immunologicznych. Zarażone zwierzęta poza częstymi przykładami reakcji alergicznych wykazują stan immunosupresji. Jest to szczególnie ważne, gdyż inwazja glist u szczeniąt znacząco obniża skuteczność sczepień. Argument ten musi być brany pod uwagę w trakcie przygotowania zwierząt do szczepienia chorób wirusowych z zachowaniem co najmniej tygodniowego okresu przerwy między odrobaczaniem i szczepieniem (13, 28, 39, 47).
Patogeneza w inwazji z wędrówką somatyczną
Dotyczy to wszystkich żywicieli, ostatecznych i paratenicznych, z człowiekiem włącznie. W początkowej fazie wędrówki lokalne zmiany zapalne dotyczą wątroby oraz płuc. Natomiast larwy L3 wskutek wędrówki somatycznej lokalizują się w narządach wewnętrznych (płuca, wątroba, nerki, CUN, tkanka podskórna) oraz mięśniach poprzecznie prążkowanych (ryc. 9). Po pierwotnych reakcjach zapalnych larwy ulegają otorbieniu (incystacji, z [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
