Sezonowość inwazji pasożytów wewnętrznych psów a profilaktyka przeciwpasożytnicza

Typowo letnią inwazją jest natomiast tęgoryjczyca, która w prezentowanej analizie wystąpiła u 2,5% zwierząt. Generalnie przedstawiciele Ancylostomatidae to pasożyty ciepłolubne, ale poszczególne gatunki wykazują różne optima temperaturowe wymagane do rozwoju w środowisku, dlatego obserwuje się zmienny rozkład geograficzny poszczególnych inwazji. Głównym obszarem występowania A. caninum są tereny charakteryzujące się ciepłym lub łagodnym klimatem, dlatego gatunek ten jest notowany przede wszystkim w środkowej i południowej Europie. W Polsce dominującym gatunkiem jest U. stenocephala, co w dużej mierze wynika z oporności jaj i larw inwazyjnych na stosunkowo niskie temperatury panujące w tej części Europy, niemniej jednak gatunek preferuje rozwój w letnich miesiącach (ryc. 5) (8, 14).

Jak widać z przedstawionej analizy, nie tylko pasożyty zewnętrzne występują ze zróżnicowanym nasileniem w skali roku, ale także pasożyty wewnętrzne, co jest związane zarówno z biologią samego pasożyta (cykle rozwojowe, oporność form dyspersyjnych na czynniki środowiskowe), jak również z samym żywicielem (rozród, aktywność układu odpornościowego, dieta). Z tego powodu schemat odrobaczania psów każdorazowo powinien być konsultowany z lekarzem weterynarii, który uwzględni wszystkie wymienione czynniki i indywidualnie dopasuje kalendarz profilaktyki przeciwpasożytniczej do pacjenta oraz lokalnych i sezonowych uwarunkowań środowiskowych.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas