Sezonowość inwazji pasożytów wewnętrznych psów a profilaktyka przeciwpasożytnicza

Podobny trend wystąpił w przypadku Toxocara canis (ryc. 3) – drugiej inwazji pod względem ekstensywności (4,5%) w prezentowanych badaniach.

Sezonowość zakażeń glistą u psów, ze szczytem występowania w okresie zimowym i najniższą ekstensywnością w lecie, jest zgodna z wcześniej opublikowanymi wynikami innych badań dotyczących częstości występowania pasożytów u psów (5, 10, 12, 15). Sezonowość obu inwazji (G. intestinalis/T. canis) może być powiązana z koewolucją pasożyta i żywiciela. Zgodnie z tą teorią w trakcie ewolucji pasożyt zwiększa swoją populację wraz z okresem rozrodczym żywiciela, zapewniając sobie w ten sposób możliwość transmisji do nowo narodzonych osobników. Wiadomo, że grupą ryzyka, w której obserwuje się najwyższą zachorowalność na obie inwazje, są szczenięta, między innymi ze względu na słabszy układ odpornościowy. Także u starszych osobników obserwuje się sezonowy spadek odporności przypadający na zimowe miesiące, co w jakimś stopniu może również tłumaczyć zwiększoną podatność psów na giardiozę i toksokarozę. Sezonowość może być również powiązana z warunkami środowiskowymi. Niskie temperatury oraz wyższa wilgotność zwiększają przeżywalność cyst Giardia i jaj Toxocara w środowisku, które jednocześnie znacznie gorzej znoszą wysokie temperatury panujące w lecie, a także bezpośrednią ekspozycję na promieniowanie słoneczne (5, 10, 12, 15).

Kolejną zimnolubną parazytozą psów, która charakteryzuje się występowaniem zmiennej rocznej prewalencji, jest inwazja [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas