Rzęsistkowice zwierząt towarzyszących
Diagnostyka
Konwencjonalne metody parazytologiczne wykorzystywane w diagnostyce rzęsistków obejmują: badanie mikroskopowe preparatów bezpośrednich z wymazów błon śluzowych, badanie mikroskopowe preparatów utrwalonych i barwionych oraz metody hodowlane. Badanie bezpośrednie preparatu mokrego polega na zawieszeniu pobranego materiału w kropli soli fizjologicznej 0,9-proc. NaCl (o temperaturze zbliżonej do temperatury żywiciela) i umieszczeniu go na szkiełku podstawowym. Preparat należy obejrzeć pod mikroskopem bezpośrednio po pobraniu. Materiał ogląda się w małym powiększeniu, najczęściej około 100x.
Kluczową rolę w tej metodzie odgrywają czas i temperatura wykonania badania. Rzęsistki najłatwiej jest rozpoznać na podstawie charakterystycznych ruchów trofozoitów. Ruchliwość rzęsistków spada wraz ze spadkiem temperatury otoczenia oraz w trakcie wysychania materiału diagnostycznego. Szacuje się, że w przypadku T. foetus trofozoity są w stanie przetrwać w wilgotnym kale w temperaturze pokojowej do 3 dni, jednak w rzeczywistości ich liczba i ruchliwość stale spadają w środowisku zewnętrznym, znacząco obniżając czułość metody. W materiale pobranym od żywiciela oprócz rzęsistków często są obserwowane liczne bakterie, grzyby, nabłonki oraz komórki układu immunologicznego i różnego rodzaju zanieczyszczenia, które utrudniają prawidłową ocenę preparatów.
Metodą tą trudno wykryć formy nieruchliwe rzęsistków (martwe trofozoity, pseudocysty, formy ameboidalne). W badaniu mikroskopowym preparatów utrwalonych najczęściej stosuje się barwienie metodami Giemzy i Papanicolaou lub protargolem. Metody hodowlane mają powszechne zastosowanie w badaniach naukowych oraz w diagnostyce. Uzyskanie wzrostu rzęsistków na podłożu hodowlanym zależy od wielu czynników. Ważne są sposób pobierania materiału i warunki jego transportu, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
