Pchły atakujące psy i koty domowe oraz negatywne skutki wynikające z ich pasożytnictwa
Dipylidioza
Pchły z rodzaju Ctenocephalides pełnią rolę żywicieli pośrednich w cyklu rozwojowym tasiemca psiego (łac. Dipylidium caninum). Larwy pcheł zarażają się poprzez zjedzenie (za pomocą gryzącego aparatu gębowego) pakietów jajowych (ryc. 3a) zawierających onkosfery tasiemca (larwa I stadium). W ciągu jednego do kilku miesięcy w jamie ciała pchły, która z larwy przekształca się w postać dorosłą, rozwijają się stadia inwazyjne tasiemca – wągry (larwy II stadium) typu cysticerkoid. W tym samym czasie trwa przeobrażenie pchły, która z larwy, przez poczwarkę przekształca się do stadium dojrzałego. Psy i koty zarażają się dipylidiozą poprzez spożycie owada z cysticerkoidami lub poprzez zlizanie form inwazyjnych z sierści, które znalazły się na niej po wcześniejszym uszkodzeniu zarażonych pcheł. Po około 2-3 tygodniach od zarażenia tasiemiec osiąga dojrzałość w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego, osiągając maksymalnie do 80 cm długości.
Objawem inwazji Dipylidium caninum jest silny świąd odbytu, który wywołują pełzające człony maciczne tasiemca, przypominające kształtem ziarna ryżu lub nasiona ogórka (ryc. 3b). U psów najczęściej dochodzi wówczas do saneczkowania, natomiast u kotów do wylizywania okolicy odbytu. W przypadku młodych zwierząt zarażenie D. caninum może wywoływać nieprawidłowości związane z wypróżnianiem, tj. naprzemienne biegunki i zaparcia, a przy bardzo intensywnych inwazjach nawet zaczopowanie drożności jelit. Z rozpadających się członów macicznych tasiemca wydostają się pakiety jajowe, które zawierają onkosfery. Ze względu na zoonotyczny potencjał tego gatunku ludzie powinni zachować szczególną ostrożność podczas kontaktu z zarażonymi zwierzętami. Opisywano przypadki występowania dipylidiozy u człowieka, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
