Pasożyty wewnętrzne szczeniąt i kociąt oraz ich zwalczanie
Tasiemce (Cestoda)
Ze względu na specyficzne cykle rozwojowe i długie okresy prepatentne u szczeniąt i kociąt spotyka się nieliczne gatunki tasiemców. Do częściej notowanych należy tasiemiec psi (Dipylidium caninum); nazwa jest myląca, gdyż u kotów występuje równie często co u psów. Jest gatunkiem kosmopolitycznym, postać dojrzała pasożytuje w jelicie cienkim psowatych oraz kotów. Dojrzały tasiemiec osiąga 20-80 cm długości, skoleks zaopatrzony jest w cztery przyssawki i wysuwalny ryjek uzbrojony w 3 do 7 rzędów haków.
Człony dojrzałe zawierają podwójny komplet narządów rozrodczych i po dwa kraterowate ujścia płciowe na bocznych krawędziach. Człony maciczne zawierające macicę składającą się z wielu torebek zawierających jaja mają zdolność ruchu i mogą aktywnie wypełzać z odbytu żywiciela ostatecznego.
W rozwoju występuje żywiciel pośredni, którym są:
- pchły psia, kocia lub ludzka,
- a także wszoły, np. wszoł psi lub koci.
W przypadku pcheł jajami tasiemca zarażają się larwy mające aparat gębowy typu gryzącego, u wszołów jaja tasiemca zjadane są przez formy imaginalne z gryzącym aparatem gębowym. Żywiciel ostateczny zaraża się, połykając żywiciela pośredniego zawierającego cysticerkoid lub samą larwę (9).
Objawami tasiemczycy są:
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
