Kleszcze jako wektory Rickettsia – niebezpieczeństwo dla zwierząt towarzyszących
Nie ma dostępnych szczepionek przeciwko anaplazmozie granulocytarnej. Zapobieganie chorobie polega na unikaniu kontaktu z kleszczami (I. ricinus) oraz stosowaniu akarycydów.
Do zakażenia Rickettsia helvetica dochodzi poprzez przeniesienie bakterii ze ślinianek żerującego kleszcza na skórę żywiciela Po inokulacji bakterie z grupy SFG namnażają się w skórze, powodując uszkodzenie tkanek i wystąpienie zmian martwiczych. Następnie riketsje są rozsiewane po organizmie poprzez układ krwionośny i limfatyczny, a specjalne mechanizmy umożliwiają bakteriom unikanie odpowiedzi układu immunologicznego gospodarza. W dalszej kolejności riketsje przyczepiają się do powierzchni komórek śródbłonka naczyń krwionośnych i wnikają do ich wnętrza. W następstwie uszkodzeń komórek pojawia się szereg różnorodnych objawów klinicznych, obejmujących: wysypkę skórną, zapalenie mózgu, śródmiąższowe zapalenie płuc, obrzęk płuc, wstrząs hipotensyjny czy ostrą niewydolność nerek. W przypadku braku odpowiedniego leczenia zakażenie może doprowadzić do śmierci pacjenta (4, 7).
Występowanie riketsjoz z grupy SFG jest związane z geograficznym rozprzestrzenieniem gatunków kleszczy, które je przenoszą. Objawy choroby są niespecyficzne i wymagają różnicowania z gorączkami o innej etiologii (np. zachorowania wywoływane przez Leptospira spp.), pojawiają się po tygodniu, dwóch, od zakażenia. Infekcja zazwyczaj objawia się umiarkowaną lub wysoką gorączką, zapaleniem węzłów chłonnych, w nielicznych przypadkach zakażenie może zakończyć się śmiercią (7).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
