Ektopasożytnicze owady jako czynnik patogenny w dermatozach u psów i kotów. Cz. I
Komary (Culicidae)
Jest ponad 3500 gatunków komarów, stanowiących wektory dla wielu ważnych czynników chorobotwórczych. W samej Europie występuje ponad 70 gatunków komarów będących pośrednimi żywicielami nicieni z rodzaju Dirofilaria (Dirofilaria immitis i Dirofilaria repens). Zaliczamy do nich komary z rodzajów Culex, Anopheles i Aedes, w tym Aedes albopticus (azjatyckiego komara tygrysiego), wywodzącego się z południowo-wschodniej Azji i stwierdzonego w 12 państwach europejskich, a w tym w Hiszpanii, we Francji, Włoszech, Szwajcarii oraz w Holandii.
Cykl rozwojowy komarów od jaja do stadium poczwarki, w odróżnieniu od wcześniej omawianych pasożytów, związany jest nierozłącznie ze środowiskiem wodnym. Poczwarki komarów nie pobierają pokarmu, ale w przeciwieństwie do większości poczwarek innych pasożytów są bardzo aktywne. Imago przeobraża się z poczwarki przy udziale ciśnienia atmosferycznego i rozpoczyna lądowy sposób egzystowania. W postaci dorosłej komary rozpoczynają okres rozrodczy. Samice poszukują wtedy źródła krwi, żeby zdobyć białko niezbędne dla rozwoju jajników i produkcji jaj, choć istnieją gatunki komarów, które są w stanie złożyć jaja bez konieczności wcześniejszego pobrania krwi.
Samce mają mniejsze znaczenie epizootyczne, nie odżywiają się krwią, jedynie materiałem roślinnym i egzystują krótko po okresie godowym. Większość komarów zimuje w postaci jaj, w przypadku niektórych gatunków zimują zapłodnione samice a jedynie kilka gatunków komarów jest w stanie przezimować w postaci larwalnej. Cykl życiowy dorosłego komara wynosi 3-4 tygodnie. W przypadku ukąszeń komarów występują reakcje alergiczne na ich ślinę i dotyczą najczęściej psów i [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
