Ektopasożytnicze owady jako czynnik patogenny w dermatozach u psów i kotów. Cz. I

Wszy i wszoły

Wszoły i wszy zwierząt domowych w Europie należą do podrzędu Anoplura (wszy ssące) – niewystępujące u kotów oraz podgromady Ischnocera (wszoły), wcześniej klasyfikowane jako wszoły gryzące Mallophaga. Są to pasożyty specyficzne gatunkowo, wszoł Trichodectes canis, w ciepłym klimacie Hetrodoxus spiniger i wesz Linognathus setosus pasożytują na psach, a tylko jeden gatunek, wszoł Felicola subrostratus, jest pasożytem kotów. Są to grzbietowo-brzusznie spłaszczone, bezskrzydłe 2-3-milimetrowe owady, których cały cykl życiowy odbywa się na powierzchni ciała zwierzęcia. Dorosłe samice składają pojedyncze jaja (gnidy), przymocowując je do trzonu włosa.

W trakcie całego życia samica składa 30-60 jaj. Larwy (nimfy) wykluwają się z jaj po około 1-2 tygodniach i do osiągnięcia dojrzałości przechodzą pięć linek. Cykl życiowy wszy i wszołów trwa 4-6 tygodni. W zależności od gatunku wszoły odżywiają się złuszczonym naskórkiem, natomiast wszy zaopatrzone w kłująco-ssący aparat gębowy krwią żywiciela. Jednak to wszoły powodują większe drażnienie psów niż wszy. Do wszawicy (pedikulozy) dochodzi najczęściej u starych i młodych zwierząt, psów polujących lub u osobników z niedoborami odporności (np. u kotów z dodatnim wynikiem testu na FIV) oraz u zaniedbanych bezdomnych zwierząt. Także kennele lub hodowle kotów stwarzają dogodne środowisko do bezpośredniego przenoszenia wszy z osobnika na osobnika poprzez wspólne posłania bądź pielęgnację. Pierwszym objawem wskazującym na inwazję wszy lub wszołów jest zaniedbana sierść i makroskopowo widoczne gnidy.

Objawy dermatologiczne umiejscawiają się najczęściej wokół naturalnych otworów ciała, na [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas