Ektoparazytozy psów i kotów – inwazje owadów oraz zasady leczenia farmakologicznego
Muchówki i muszyce (łac. myiasis) – złożoność cykli rozwojowych, ekologia i znaczenie kliniczne
Muchówki obejmują szeroką grupę owadów o dużym znaczeniu klinicznym, zarówno poprzez bolesne ukłucia osobników dorosłych, jak i rozwój larw w tkankach zwierzęcia, prowadzące do poważnych zmian martwiczych. W Europie Środkowej najczęściej występują muszyce fakultatywne wywoływane przez larwy Lucilia sericata, Phormia i Calliphora. Jaja tych much mogą rozwijać się w ciągu kilku godzin, a larwy rosną przez okres od 3 do 7 dni, w trakcie którego intensywnie odżywiają się martwiczą lub uszkodzoną tkanką. Po zakończeniu tego etapu opuszczają ciało żywiciela i przepoczwarzają się w środowisku, gdzie stadium poczwarki trwa od tygodnia do dwóch (6).
Znacznie groźniejsze klinicznie są muszyce obligatoryjne wywoływane przez Cochliomyia hominivorax oraz Chrysomya bezziana, których larwy od początku drążą żywą tkankę. Zasięg tych gatunków obejmuje przede wszystkim regiony tropikalne i subtropikalne, jednak obserwowane zmiany klimatyczne stwarzają ryzyko ich ekspansji na nowe obszary. Prewalencja muszyc w populacjach zwierząt domowych jest niska, chociaż częściej dotyczy zwierząt zaniedbanych, wolno żyjących lub z ograniczoną możliwością samodzielnej pielęgnacji.
Muchówki hematofagiczne, takie jak Stomoxys calcitrans i Tabanus spp., są owadami silnie rozpowszechnionymi w środowisku rolniczym i wiejskim. Dorosłe osobniki żerują regularnie na psach i kotach, zwłaszcza w okresach letnich. Ukłucia powodują bolesne zmiany zapalne i często prowadzą do wtórnych zakażeń. U zwierząt nadwrażliwych dochodzi do reakcji alergicznych, w tym przewlekłych dermatoz lokalizujących się najczęściej na małżowinach usznych i [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
