Ekto- i endoparazytozy psów i kotów – metody rozpoznawania i zapobiegania
Fenbendazol należy do benzimidazoli. Jego spektrum działania obejmuje przede wszystkim formy larwalne i dorosłe nicieni żołądkowo-jelitowych i płucnych, aczkolwiek wykazuje także aktywność w stosunku do tasiemców Taenia. Benzimidazole przede wszystkim działają poprzez wiązanie się z białkami cytoszkieletu (tubuliną) i blokują w ten sposób tworzenie się mikrotubul, co jest podstawą normalnego funkcjonowania komórek eukariotycznych. W konsekwencji zablokowania ruchu komórkowych organelli u nicieni, szczególnie zablokowanie transportu ziarnistości sekrecyjnych, powoduje ich nadmierne nagromadzenie się w cytoplazmie.
Negatywny wpływ takiego gromadzenia się wspomnianych ziarnistości w cytoplazmie może być dwojaki:
- pozbawienie powierzchni wchłaniającej, „płaszcza” substancji ochronnych oraz enzymów potrzebnych do trawienia i wchłaniania substancji odżywczych,
- enzymy proteolityczne i hydrolityczne, które są normalnie transportowane w formie nieaktywnej dla uniknięcia autolizy, mogą uaktywnić się i powodować autolizę. Uszkodzenia są nieodwracalne i w tych komórkach są letalne dla pasożyta. Komórki gospodarza pozostają nietknięte. Nie do końca jest wyjaśniona różnica wrażliwości komórek gospodarza i pasożyta na działanie leku.
Po podaniu doustnym fenbendazol wchłania się częściowo z przewodu pokarmowego i jest w większej części metabolizowany w wątrobie. Głównymi metabolitami są sulfotlenek (oksfendazol − metabolit aktywny) i metabolity sulfonu. Fenbendazol i jego metabolity są dystrybuowane w całym organizmie; najwyższe stężenia są osiągane w wątrobie. Niezmieniony fenbendazol i jego metabolity wydalane są głównie z kałem (90%), w pozostałej części z moczem i mlekiem. Parametry farmakokinetyczne dla fenbendazolu oznaczono u [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
