Wszystko, co lekarz praktyk powinien wiedzieć na temat diagnostyki i leczenia zaćmy u psów. Część I

Co powinniśmy wiedzieć na temat zaćmy?

Zaćma według definicji to wszelkie dziedziczne lub niedziedziczne, wrodzone lub nabyte niefizjologiczne zmętnienie soczewki i/lub jej torebki.

Do rozwoju zaćmy dochodzi na skutek zadziałania czynników zakłócających przebieg procesów odżywiania, przemian energetycznych, białkowych czy zaburzających równowagę osmotyczną. Dochodzi wtedy m.in. do:

• wzrostu stężenia nierozpuszczalnych białek albuminopodobnych, kosztem rozpuszczalnych krystalin,
• zaburzeń jonowych (wtórnie do spadku aktywności pompy trójfosforanu adenozyny Na⁺/K⁺),
• spadku aktywności antyoksydacyjnej soczewki,
• wzrostu aktywności enzymu proteolitycznego, co powoduje uszkodzenie błon komórkowych oraz rozpad białek.

Wszystkie te zaburzenia doprowadzają w ostateczności do nieodwracalnych zmian w budowie i funkcjonowaniu soczewki. Dochodzi do pojawienia się na jej obszarze zmętnienia. Utrata jej przejrzystości wynika z pękania włókien, obumierania komórek oraz powstawania szczelin wodnych. Pierwsze zmiany mogą mieć jedynie charakter punktowy, z czasem procesem może zostać objęta cała struktura.

Klasyfikacja zaćmy zależna jest od ustalonego kryterium, względem którego jest ona oceniana:

I. Uwzględniając stopień zaawansowania zmian na soczewce, zaćmę dzielimy na:

• Zaćmę początkową, o której mówimy wtedy, kiedy zmiany obejmują niewielką powierzchnię soczewki, widzenie zwierzęcia nie jest znacząco upośledzone, a siatkówka łatwo dostępna [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas