Usunięcie krwistka przedniej komory oka przy użyciu fakoemulsyfikatora
Wylew krwi do przedniej komory oka, zwany także krwistkiem (hyphaema), jest częstym objawem mechanicznego uszkodzenia struktury oka w wyniku urazu o dużej sile. Dochodzi do niego na skutek odkształcenia gałki ocznej oraz okresowego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP – intraocular pressure), co objawia się rozerwaniem tęczówki lub – niejednokrotnie – ciała rzęskowego.
W chwili urazu nasilone ciśnienie w gałce ocznej przeciwdziała w pewnym stopniu wynaczynieniom poprzez silny ucisk wywierany na naczynia krwionośne. Spadek ciśnienia śródocznego może skutkować wzmożonym krwawieniem, którego podłożem jest uraz. Uszkodzone naczynie krwionośne ulega skurczowi pod wpływem endoteliny 1. Następnie w ciągu kilku minut tworzy się agregat płytek w wyniku procesu aktywacji i agregacji płytkowej. Proces ten uzależniony jest od stopnia uszkodzenia komórek śródbłonka (bezpośredni kontakt włókien kolagenowych odsłoniętej błony podstawnej) i aktywowany jest czynnikami tkankowymi, płytkami krwi, a także osoczowymi czynnikami krzepnięcia. Uruchomienie kaskadowego systemu krzepnięcia krwi skutkuje powstaniem włóknika. W drugiej fazie trombina aktywuje przejście fibrynogenu w fibrynę, stymulując dalszą rekrutację płytek i prowadzi do powstawania skrzepu płytkowego oraz fibrynowego. Powstały czop blokujący wypływ krwi z naczynia uruchamia proces fibrynolizy celem retrakcji skrzepu w miejscu uszkodzenia. Krwawienie niewielkich rozmiarów zostaje doraźnie zatrzymane, a powstały wylew krwi w większości przypadków wchłania się z przedniej komory oka w krótkim czasie, nie powodując poważniejszych powikłań. Masywny krwotok świadczy o traumatycznym uszkodzeniu tkanek oka z możliwym rozerwaniem struktur kąta przesączania i może prowadzić do wtórnej jaskry przy tzw. recesji kąta przesączania (recessio anguli iridio-cornealis). Większe ilości krwi w komorze przedniej oka [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
