Telazjoza u psów – ryzyko utraty wzroku

Jiří Beránek DVM, Ph.D.
Specjalistyczna klinika
weterynaryjna – Okulistyka
Husova 1747
530 03 Pardubice

Kiedy po raz pierwszy usłyszał Pan o telazjozie?

Po raz pierwszy spotkałem się z przypadkami telazjozy ocznej na międzynarodowych kongresach okulistów weterynaryjnych około dziesięć lat temu, przedstawiając przypadki kliniczne kolegów praktykujących w pobliżu Morza Śródziemnego. Byli oni zgodni co do tego, że choroba ma postać podkliniczną u tych pacjentów, u których pojawia się tylko łagodne zapalenie spojówek z towarzyszącym śluzowatym wypływem z worka spojówkowego. Postać przewlekła choroby może stwarzać konieczność przeprowadzenia badania przedmiotowego i okulistycznego, w którym najczęściej stwierdza się nadmierne łzawienie, grudkowe zapalenie spojówek, śluzowo-ropny wypływ z worka spojówkowego oraz rozrost grudek chłonnych na powierzchni trzeciej powieki. Rzadko opisuje się zapalenie rogówki, nadżerki nabłonka rogówki albo owrzodzenia rogówki.

Wszystkie przypadki telazjozy, z którymi miałem styczność, były spowodowane przez obecność dorosłych postaci pasożytów w worku spojówkowym. Najważniejsze objawy kliniczne obejmowały wówczas silne przekrwienie spojówki powiekowej, rozrost grudek chłonnych na powierzchni gałkowej trzeciej powieki i śluzowo-ropny wypływ z worka spojówkowego. Psy, które trafiały do kliniki weterynaryjnej, miały takie objawy jak kurcz powiek, nadmierne łzawienie i niekiedy samookaleczenie powiek.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas