Kliniczne aspekty wypadnięcia gałki ocznej u psów i kotów

Ustalenie rokowania

Po wykluczeniu stanów zagrażających życiu należy przeprowadzić pełne badanie okulistyczne ze szczególnym przeanalizowaniem czynników prognostycznych, takich jak:

• czas od momentu wystąpienia urazu, obecność odruchów źrenicznych wykazywanych podczas badania okulistycznego;
• stan mięśni zewnątrzgałkowych;
• obecność krwi w gałce ocznej;
• zapalenie błony naczyniowej oka;
• gatunek i rasę zwierzęcia;
• obecność innych obrażeń (5,9).

Im krótszy czas od momentu wystąpienia urazu do udzielenia pomocy, tym lepsze rokowanie, bowiem w miarę upływu czasu dochodzi do pogłębiania niekorzystnych zmian w obrębie gałki ocznej i jej okolicy, które uniemożliwiają repozycję czy skutkują utratą wzroku. Krótszy czas do wizyty to także zmniejszenie ryzyka rozwinięcia się infekcji.

Podczas badania okulistycznego w określeniu szans na zachowanie widzenia pomocna jest ocena bezpośredniego i pośredniego odruchu źrenicznego (4). Zwierzę, u którego zachowane są obydwa odruchy, ma duże szanse na zachowanie widzenia, rokowanie w takim przypadku jest dobre. Brak odruchu źrenicznego bezpośredniego w wypadniętym oku, przy obecnym odruchu pośrednim, nie jest jednoznaczny z utratą wzroku przez zwierzę. Zdolność widzenia należy jednak ocenić po kilku czy nawet kilkunastu dniach po urazie, gdy ustąpi opuchlizna okolicznych tkanek. Brak obu odruchów jest złym czynnikiem prognostycznym dla widzenia zwierzęcia. Reakcja na zagrożenie przez wykonywane rutynowo badanie okulistyczne nie jest miarodajna z uwagi na niemożność zamknięcia powiek. Próba ta zawsze daje wynik fałszywie ujemny.

Gałka oczna utrzymuje swoje położenie w [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas