Co lekarz praktyk powinien wiedzieć o badaniu okulistycznym psów i kotów?
Zastosowanie barwnika okulistycznego
Najpowszechniej stosowanym barwnikiem jest fluoresceina.
Zatrzymuje się ona w tkankach hydrofilnych (przedrogówkowy film łzowy, zrąb rogówki), a wypłukuje z tkanek lipofilnych (nabłonek, błona descemeta). Ważne jest, aby wcześniej (po zastosowaniu Alcaine) dokładnie oczyścić worek spojówkowy z wydzielin, ponieważ połączenie ich z barwnikiem może utrudnić badanie. Zaleca się stosowanie jednorazowych pasków nasączonych fluoresceiną, aby zachować większą sterylność podczas badania oraz w celu aplikacji odpowiedniej ilości barwnika, ale też uniknięcia zanieczyszczenia rogówki bakteriami, które mogą namnożyć się w otwartych przez dłuższy czas gotowych roztworach barwników. Po zwilżeniu paska podnosi się górną powiekę i aplikuje barwnik na spojówce gałkowej. Należy unikać dotykania paskiem rogówki, aby nie spowodować przerwania ciągłości przedrogówkowego filmu łzowego. Z tego samego powodu pomiar ciśnienia wykonuje się przed aplikacją fluoresceiny.
Zastosowanie barwnika pozwoli na diagnostykę owrzodzeń rogówki, a także ułatwi lokalizację rzęs ektopowych (fluoresceina będzie osadzać się w miejscach, z których wyrastają one ze spojówki). Podczas badania należy pamiętać, że nie każde zatrzymanie barwnika na rogówce jest wrzodem tej struktury. Fluoresceina może łączyć się z wydzielinami z worka spojówkowego i imitować uszkodzenie. Dodatkowo może osadzić się na nierównej powierzchni rogówki w przypadku wygojenia wcześniej powstałych wrzodów z ubytkiem zrębu lub w okolicy blizny czy na zmienionej rogówce, wtórnie do zapalenia barwnikowego lub suchego zapalenia rogówki i spojówek (KCS).
Ocena przydatków oka, worka spojówkowego oraz przedniego odcinka [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
