Hiperkaliemia – patofizjologia, diagnostyka oraz leczenie

Płynoterapia

U każdego pacjenta z hiperkaliemią i niedoborem płynów należy wdrożyć odpowiednią terapię płynową. Choć 0,9-proc. roztwór chlorku sodu (0,9-proc. NaCl) jest jedynym płynem infuzyjnym całkowicie pozbawionym potasu, jego stosowanie nie jest zalecane. Większość autorów rekomenduje podawanie roztworu Ringera z mleczanami − ze względu na niższe stężenie jonów chlorkowych oraz właściwości buforujące, które mogą przynosić istotne korzyści kliniczne. Zawartość potasu w zbilansowanych płynach, takich jak płyn Ringera z mleczanami, jest klinicznie nieistotna i nie stanowi przeciwwskazania do ich stosowania. Dodatkowo u pacjentów ze współistniejącą hiponatremią (np. w przebiegu niedoczynności kory nadnerczy u psów) należy starannie dobrać rodzaj płynu pod kątem zawartości sodu. W przypadku ciężkiej hiperkaliemii, przy braku objawów niewydolności krążenia, leczenie rozpoczyna się od wdrożenia płynoterapii, a następnie kontynuuje zgodnie z poniższym protokołem.

Stabilizacja kardiomiocytów

W przypadku ciężkiej hiperkaliemii oraz umiarkowanej hiperkaliemii z obecnością zmian w zapisie EKG i objawami niewydolności krążenia leczenie należy rozpocząć od stabilizacji błon komórkowych kardiomiocytów. W tym celu stosuje się 10-proc. glukonian wapnia, podawany powoli dożylnie w dawce 0,5 ml/kg m.c. przez około 20 minut. Zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu infuzji należy monitorować zapis EKG pod kątem występowania zaburzeń rytmu, które mogą sugerować działanie kardiotoksyczne (np. pogłębiająca się bradykardia, arytmie) (7).

Przesunięcie potasu do wnętrza komórek

Kolejnym krokiem jest tymczasowe obniżenie stężenia potasu [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas