Zapalenie kości i szpiku u szczeniaka – droga przebyta od rozpoznania do wyleczenia
Po okresie 10 tygodni od zakończonego leczenia pies wrócił do kliniki z powodu lekkiej, ale pogłębiającej się kulawizny. Klinicznie brak odstępstw od normy, w badaniu palpacyjnym kończyna była bezbolesna, kontrolne zdjęcie RTG (ryc. 6) wykazało postęp gojenia kości w porównaniu do poprzednich zdjęć. Zdecydowano o ponownym podaniu antybiotyku, bez stosowania leków przeciwbólowych. Już po 4 dniach podawania antybiotyku kulawizna była znikoma, co potwierdza nawrót objawów wynikających z osteomyelitis. Bardzo szybka poprawa po zastosowaniu antybiotyku potwierdza jego skuteczność w leczeniu tej jednostki chorobowej u tego pacjenta, dlatego nie zdecydowano się na zmianę antybiotyku do terapii nawrotu choroby. Ponowna terapia antybiotykiem, klindamycyną w dawce 7 mg/kg m.c. 2 razy dziennie, była prowadzona przez okres 10 tygodni. Terapia przeciwzapalna została wdrożona dopiero w 6. tygodniu antybiotykoterapii z powodu chęci utrzymania czynników prozapalnych w kości, co tym samym zwiększa ukrwienie chorobowo zmienionego miejsca i lepszą penetrację leku do kości i jamy szpikowej. Substancją przeciwzapalną był wielosiarczan sodowy pentozanu, podany podskórnie w dawce 100 mg/ml. Lek ten przeciwwskazany jest u pacjentów z niezamkniętymi chrząstkami wzrostowymi, lecz w dniu rozpoczęcia terapii tym lekiem u omawianego pacjenta chrząstki wzrostowe były zamknięte. Lek stosowano w dawce 3 mg/kg m.c, w postaci czterech iniekcji, wykonanych co 7 dni, ostatnia, piąta iniekcja, została wykonana miesiąc po podaniu ostatniej dawki.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
