Terapia miejscowa zapalenia ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia psa – opis przypadku
Leczenie
Najczęściej stosowaną metodą w terapii zapalenia ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia jest podawanie ogólne steroidowych bądź niesteroidowych leków przeciwzapalnych (4). Ta metoda terapii nie przyniosła zadowalającego efektu w opisywanym przez nas przypadku. Leki przeciwzapalne można podawać także miejscowo do pochewki ścięgnowej – zarówno wyczuwając ją palpacyjnie, jak i pod kontrolą USG (7). Iniekcje dopochewkowe, okołościęgnowe i dostawowe są często wykorzystywane w medycynie człowieka (11, 15) i medycynie weterynaryjnej (7).
Literatura wskazuje na większą dokładność, skuteczność, mniejszą bolesność i większe bezpieczeństwo iniekcji przeprowadzanych pod kontrolą USG w porównaniu z iniekcją przeprowadzaną „na ślepo” (15-18). W obliczu coraz wyższej jakości ultrasonografów dostępnych w gabinetach weterynaryjnych wydaje się oczywiste podejmowanie prób zwiększania skuteczności i bezpieczeństwa przeprowadzanych zabiegów przez wykorzystanie kontroli ultrasonograficznej. W leczeniu schorzenia możliwe jest także wykorzystanie metod chirurgicznych, w tym tenotomii lub tenodezy ścięgna mięśnia dwugłowego, choć są to metody bardziej inwazyjne. Ich wykorzystanie powinno być rozważane dopiero po wykorzystaniu możliwości leczenia farmakologicznego (4, 6-8).
Wykorzystanie tych metod nie było konieczne w opisywanym przez nas przypadku. Jak wykazują badania innych autorów, z reguły terapia farmakologiczna przynosi lepsze efekty niż terapia chirurgiczna, choć czasem leczenie chirurgiczne jest niezbędne wobec braku efektów leczenia farmakologicznego (7). Pomocne w terapii są również metody fizjoterapeutyczne: długotrwałe ograniczenie ruchu, chłodzenie, terapia ultradźwiękowa i masaże. Najczęściej nie jest to metoda wystarczająca na powrót do pełnej sprawności, ale w wyraźny sposób wspomaga proces leczenia innymi [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
