Przewlekłe zapalenie wątroby bedlington terrierów
Leczenie
Celem leczenia stosowanego w tej chorobie jest usunięcie nadmiaru miedzi zdeponowanej w tkankach i zapobieganie reakumulacji miedzi. Obecnie w leczeniu stosuje się substancje, które wiążą miedź i powodują jej wydalanie z moczem, lub związki chemiczne, które ułatwiają jej wydalanie z kałem (5, 6, 9, 10).
Dieta uboga w miedź
Zwierzęta z przewlekłym zapaleniem wątroby związanym ze spichrzaniem miedzi nie powinny dostawać produktów spożywczych o wysokiej jej zawartości, m.in.: ryb morskich, wątróbki, nerek, serc, grzybów, orzechów, zbóż, roślin strączkowych (3). Zalecana zawartość miedzi w pokarmie powinna wynosić od 7,3 do 250 ppm w suchej masie. Jeżeli u zwierząt nie występują objawy encefalopatii wątrobowej, nie ma wskazania do wprowadzenia diety niskobiałkowej.
Środki chelatujące miedź
W medycynie weterynaryjnej znane są dwa środki chelatujące miedź: D-penicylamina (10-15 mg/kg doustnie 2 x dziennie, prep. Cuprenil) oraz trietylenotetramina (10-15 mg/kg doustnie, 2x dziennie). Działanie obu wymienionych leków polega na wiązaniu atomów miedzi, tworzeniu z nich rozpuszczalnych w wodzie kompleksów, które mogą być wydalone z moczem. Terapia zwykle jest długotrwała, co łączy się z występowaniem wielu działań niepożądanych.
Po podaniu D-penicylaminy mogą wystąpić m.in.: wymioty, nudności, brak apetytu, senność, gorączka, problemy skórne. Mniej działań niepożądanych obserwuje się w przypadku podawania trietylenotetraminy. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
