Dysplazja zastawki trójdzielnej u kota – opis przypadku
Przepływ przez tętnicę płucną był turbulentny i wynosił (RVOT 1,32 m/s). Przepływ przez aortę był prawidłowy (LVOT 0,99 m/s). Średnica lewego przedsionka wynosiła 15,7 mm, średnica aorty: 8,2 mm. Stosunek aorty do lewego przedsionka wynosił 1,85, co wskazywało na powiększenie lewego przedsionka. W badaniu M-mode światło lewej komory w rozkurczu (LVDd) wynosiło 12,5 mm, a światło lewej komory w skurczu (LVDs) – 6,5 mm. Grubość przegrody międzykomorowej w rozkurczu wynosiła (IVSd) 7,5 mm, a grubość przegrody międzykomorowej w skurczu (IVSs) – 6,5 mm. Frakcja skracania wynosiła 48%, a frakcja wyrzutowa 83% – wartości te znajdowały się powyżej norm fizjologicznych, a światło późnorozkurczowe lewej komory było ograniczone. Parametry te wskazywały na wtórny koncentryczny przerost mięśniówki lewej komory z osłabieniem funkcji rozkurczowej. W badaniu USG z użyciem kolorowego Dopplera uwidoczniono również niewielką punktową niedomykalność zastawki mitralnej. Dodatkowo stwierdzono także wolny płyn w jamie opłucnej i brzusznej. Obraz echokardiograficzny serca przedstawiał typowe cechy dysplazji zastawki trójdzielnej ze znacznym obrzękiem płuc tła kardiogennego oraz gromadzeniem się wolnego płynu w jamach ciała.
W związku z wystąpieniem u kota objawów zastoinowej niewydolności serca leczenie zwierzęcia rozpoczęto od podania furosemidu w dwóch dawkach podzielonych, aplikowanych dożylnie z 3-godzinną przerwą pomiędzy nimi (2 mg/kg m.c. i odpowiednio 1 mg/kg m.c.). Po tych procedurach kot zaczął wykazywać poprawę stanu klinicznego.
Przepisany docelowy schemat leczenia wyglądał następująco: enalapril 0,5 mg/kg m.c., furosemid 2 mg/kg m.c./p.o. i pimobendan 0,3 mg/kg m.c. doustnie, podawane co 12 godzin. [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
