Wrażliwość psów na leki uwarunkowana obecnością genu MDR-1

Substraty P-glikoproteiny

Wykazano, że wiele leków wykorzystywanych w praktyce weterynaryjnej stanowi substrat dla P-glikoproteiny (8). Białko to odgrywa ważną rolę w czasie dystrybucji leku w organizmie. Jeżeli chodzi o substraty, które mogą wywoływać reakcje niepożądane po przedostaniu się do centralnego układu nerwowego, jąder czy łożyska, rasy psów, u których występuje mutacja genu MDR-1 są dużo bardziej narażone na wystąpienie takich reakcji niepożądanych, nawet przy podawaniu niskich dawek leku. Zwierzęta będące heterozygotami pod względem tej mutacji delecyjnej mogą nie wykazywać reakcji niepożądanych w początkowym okresie terapii lub po podaniu pojedynczej dawki leku, ale w przypadku dużych dawek lub długotrwałego leczenia takie toksyczne działanie może nastąpić. Podczas wydalania leku z organizmu ekspresja P-glikoproteiny w kanalikach nerkowych zmienia klirens pewnych substancji, szczególnie chemioterapeutyków. W badaniach przeprowadzonych na szczurach, jednoczesne podanie inhibitorów P-glikoproteiny obniżało nerkowy i żółciowy klirens doksorubicyny.

Coraz częściej pojawiają się doniesienia na temat toksyczności nie tylko awermektyn, ale również innych leków u psów będących nosicielami mutacji genu MDR-1. Opisano zatrucia owczarków szkockich loperamidem, lekiem przeciwbiegunkowym (9). U psów bez tej mutacji, loperamid nie przenika bariery krew – mózg, natomiast przy dysfunkcji P-glikoproteiny penetruje ośrodkowy układ nerwowy i działa na receptory opioidowe, działając silnie uspokajająco, aż do wystąpienia śpiączki włącznie. Z tego względu stosowanie tego leku powinno być przeciwskazane u wszystkich psów z mutacją MDR-1.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas