Witamina K jako odtrutka przy zatruciu rodentycydami antykoagulacyjnymi u psów
Diagnostyka różnicowa
W diagnostyce różnicowej uwzględnić należy: zatrucia rtęcią, ołowiem, arsenem, fosforkiem cynku, saponinami, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), wrodzone niedobory czynników krzepnięcia, chorobę von Willebranda, niedobory płytek krwi, choroby wątroby i erlichiozę. Pozytywna reakcja na leczenie witaminą K daje pewność, że do zatrucia doszło w wyniku spożycia rodentycydów antykoagulacyjnych.
Zmiany anatomopatologiczne
U zwierząt padłych obserwuje się obrzęk tkanki podskórnej, liczne krwawe wybroczyny na błonach śluzowych, a także obecność krwistego płynu w jamie otrzewnowej, w jamach opłucnowych oraz w worku osierdziowym. Błona śluzowa przewodu pokarmowego jest silnie przekrwiona, a w świetle żołądka oraz jelit obecna jest duża ilość krwistej treści. Obserwuje się także przekrwienie wątroby, śledziony oraz nerek. Dodatkowo, wątroba wykazuje cechy zwyrodnienia miąższowego. Niekiedy występuje przerost i przekrwienie mięśnia sercowego.
Rokowanie
U zwierząt, które spożyły rodentycydy antykoagulacyjne, rokowanie jest ostrożne.
Stan pacjenta uzależniony jest od rodzaju spożytego rodentycydu oraz miejsca i ciężkości krwotoku. Do czynników zwiększających toksyczność rodentycydów antykoagulacyjnych zaliczamy: niedobór witaminy K w organizmie (spowodowany np. terapią antybiotykową lub sulfonamidową), zaburzenia czynności wątroby prowadzące do zmniejszenia syntezy czynników krzepnięcia krwi, obecność trucizn powodujących zwiększenie przepuszczalności śródbłonka naczyń włosowatych lub zaburzenia w krzepnięciu krwi (np. chlorany, borany, ANTU) oraz zwiększoną pobudliwość zwierząt, wzrost aktywności ruchowej, niewydolność nerek i wiek zwierzęcia (noworodki wykazują większą wrażliwość).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
