Farmakoterapia bólu neuropatycznego u psów i kotów
Ból neuropatyczny, mimo częstego występowania, jest rzadko rozpoznawany, a jeszcze rzadziej odpowiednio i skutecznie leczony w medycynie ludzkiej. Szacuje się, że dotyka on do 8% populacji ogólnej (1), 19-39% chorych na nowotwory (2) i do 90% osób żyjących z przewlekłym uszkodzeniem rdzenia kręgowego (3, 4). U pacjentów weterynaryjnych schorzenia związane z ryzykiem wystąpienia bólu neuropatycznego pozostają nadal niedocenione. Lekarze weterynarii w toku nauczania otrzymywali ograniczone informacje na temat koncepcji powstawania różnych rodzajów bólu, co dodatkowo utrudnia rozpoznawanie tego problemu u pacjentów. Obecnie nie istnieje zweryfikowane naukowo narzędzie pomocne w ocenie i diagnozowaniu bólu neuropatycznego w medycynie psów i kotów.
Dodatkowym utrudnieniem jest sposób jego diagnozowania u ludzi. Jako jedno z narzędzi w jego rozpoznawaniu stosuje się tzw. „skalę opisową”, ponieważ ból neuropatyczny najczęściej jest określany jako uczucie: pieczenia, szczypania, mrowienia, drętwienia aż do rozrywania i przechodzenia prądu elektrycznego. Podstawą diagnostyki w medycynie weterynaryjnej pozostaje wywiad lekarski z badaniem przedmiotowym i neurologicznym popartym specjalistycznymi badaniami pozwalającymi na ocenę defektu struktur układu nerwowego. W tym celu stosuje się najczęściej obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Uszkodzenia w obwodowym układzie nerwowym, rdzeniu kręgowym, pniu mózgu i mózgu przekładają się na potencjalne ryzyko rozwoju bólu neuropatycznego.
Uszkodzone nerwy ulegają spontanicznej aktywacji i rozwijają nadwrażliwość zarówno na bodźce zapalne, uszkadzające, ale także i na normalne, nieszkodliwe (5). Ból neuropatyczny należy podejrzewać, gdy pacjent jest oporny na leki stosowane w konwencjonalnej terapii przeciwbólowej oraz wykazuje objawy allodynii i/lub hiperalgezji (6). [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
