Wykorzystanie ultrasonografii w diagnostyce zespołu krótkiej okrężnicy u kotów
Cechy zapalenia okrężnicy
W przebiegu opisywanej choroby okrężnica jest zwykle zajęta procesem zapalnym, który najczęściej manifestuje się zmianami w budowie ściany (ryc. 8-10).
Prawidłowa okrężnica wyróżnia się spośród innych odcinków jelita wyjątkowo cienką ścianą – u kotów jej grubość nie przekracza 1,5 mm. Charakterystyczna architektura narządu ułatwia jego odróżnienie od pozostałych części przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do dwunastnicy i jelita czczego, gdzie dominującą warstwę ściany stanowi błona śluzowa (ponad 50% grubości ściany), oraz jelita biodrowego, w którym przeważa warstwa mięśniowa, w ścianie okrężnicy poszczególne warstwy przyjmują zbliżoną grubość. Zgodnie z ogólną regułą warstwy te różnią się echogenicznością, naprzemiennie niską i wysoką, podobnie jak w pozostałych odcinkach przewodu pokarmowego (5).
Objęta zapaleniem ściana okrężnicy jest zazwyczaj rozlegle zgrubiona (średnio ok. 3,5 mm, zakres: 1,5-8 mm). Zgrubienie może być jednak nieregularne i zmienne odcinkowo. Warstwy ściany są zwykle dobrze widoczne. Najczęściej pogrubieniu ulega warstwa podśluzowa, a w niektórych przypadkach jednocześnie podśluzowa i mięśniowa (ryc. 8 i 9). Rzadziej warstwowość przyjmuje inny rozkład. Ponadto ściana zmienionej okrężnicy może ulegać lekkiemu fałdowaniu lub marszczeniu (korugacji) (1).
Choć opisywane zmiany nie są swoiste i nie pozwalają na scharakteryzowanie rodzaju zapalenia, to należy zaznaczyć, że dane literaturowe wskazują na zapalenie limfocytarno-plazmocytarne jako zdecydowanie najczęstszą postać współistniejącego procesu zapalnego (1). Stan ten może jednocześnie dotyczyć żołądka oraz jelita cienkiego, co skłania do szczegółowej oceny tych narządów. Zapalenie limfocytarno-plazmocytarne [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
