Wykorzystanie białek ostrej fazy w praktyce klinicznej

Przypadek 1

Pacjentem był 9-letni kot wychodzący, wykastrowany. Trafił do Lecznicy z powodu: apatii, braku apetytu, zażółcenia błon śluzowych. Dwa dni wcześniej dostał krople na kark typu spot-on na odrobaczenie.

W badaniach krwi wykazano: leukopenię, trombocytopenię, bilirubinemię. Pozostałe wartości biochemiczne krwi mieściły się w zakresie referencyjnym, jednak poziom surowiczego amyloidu A przekraczał 200 μg/ml. Przeglądowe zdjęcia RTG oraz obrazowanie USG nie wykazały istotnych zmian. Wykonano test z surowicy krwi na obecność przeciwciał przeciw wirusowi FIV i FeLV, w którym potwierdzono wirusa białaczki kociej.

Podjęte leczenie opierało się na podawaniu interferonu kociego według zaleceń producenta, antybiotyków, kortykosteroidów i leków wspomagających. Regularnie monitorowano wartości SAA, parametry morfologiczne i biochemiczne. Wyk. 1 przedstawia wahania wartości SAA podczas terapii przeciwwirusowej, dodatkowo indukowane przez infestację pcheł i inwazję Toxocara cati. W tab. 8 porównano wartości SAA z poziomem WBC, którego wartość w przypadku wirusa białaczki kociej nie ma diagnostycznego znaczenia. Dlatego tak istotne było sprawdzanie poziomu SAA, dzięki któremu możliwa była ocena przebiegu choroby pacjenta i ewentualne zmiany w leczeniu.

Przypadek 2

Pacjentem był 4-letni kot rasy maine coon, wykastrowany. Od kilku dni był apatyczny, pojawiły się [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas