Wybrane aspekty niedrożności przewodu pokarmowego w badaniu radiologicznym
Obrazowanie przewodu pokarmowego obejmuje przełyk, żołądek i jelita
Przełyk
W warunkach prawidłowych przełyk jest słabo widoczny na zdjęciach radiologicznych. Zarys szyjnego odcinka przełyku zlewa się z otaczającymi go tkankami miękkimi, natomiast odcinek piersiowy otaczają śródpiersie dogrzbietowe, powięź i tkanka łączna. Nagromadzenie gazu w świetle przełyku zazwyczaj świadczy o jego chorobie, mimo że w warunkach prawidłowych w przełyku może znajdować się niewielka ilość połkniętego powietrza. Na zdjęciu profilowym powietrze najczęściej gromadzi się w przełyku, tuż za jego zwieraczem doczaszkowym, w miejscu wejścia przełyku do jamy klatki piersiowej oraz w odcinku leżącym dogrzbietowo od podstawy serca.
Błona śluzowa przełyku psa prawidłowo tworzy liczne, podłużne fałdy. Przełyk kota na odcinku do podstawy serca przypomina przełyk psa, niemiej jednak w końcowym odcinku przełyku kotów błona śluzowa tworzy skośnie biegnące fałdy.
Radiogram powinien obejmować cały przełyk, poczynając od tylnej części gardła, aż do przepony. W przypadku obecności ciała obcego na zdjęciu zazwyczaj zaznacza się rozszerzony przełyk z ubytkiem cieniowym lub ciało obce nasączone środkiem cieniującym. Zalegające ciała obce mogą powodować całkowitą lub częściową niedrożność przełyku, choć może on zostać zupełnie drożny.
Uwięźnięcie ciała obcego w przełyku jest częstą przyczyną dysfagii przełykowej. Typowymi cechami tego rodzaju niedrożności są: tęga lub twarda konsystencja, ostry, nieregularny lub szpiczasty kształt (fragmenty kostne, kamienie) lub poszerzona średnica w stosunku do innych odcinków przełyku.
Do najczęściej spotykanych ciał obcych należą kości, haczyki na ryby, igły.
Rzadziej występują ciała obce o podłużnym kształcie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
