Testy immunoenzymatyczne w laboratoryjnej diagnostyce weterynaryjnej
Współczesna diagnostyka laboratoryjna jest jednym z filarów nowoczesnej weterynarii, przyczynia się również do zapewnienia wysokich standardów dobrostanu zwierzętom towarzyszącym oraz utrzymywanym w systemach gospodarczych. Wpływa to nie tylko na skuteczną profilaktykę, ale przede wszystkim na rozpoznawanie chorób, coraz częściej na bardzo wczesnym etapie, jeszcze przed pojawieniem się objawów klinicznych. Dzięki ocenie oznaczanych parametrów lekarz może precyzyjnie określić sposób leczenia i monitorować jego skuteczność, jednocześnie ograniczając ryzyko powikłań oraz niepotrzebnego stosowania leków.
Postęp w diagnostyce laboratoryjnej doprowadził do konieczności znalezienia metod, które pomogłyby w wykrywaniu i oznaczaniu substancji występujących w organizmie w śladowych stężeniach (rzędu µg/ml, ng/ml czy nawet pg/ml). W takich przypadkach niezwykle przydatne są metody immunochemiczne, których ogólną zasadą jest reakcja antygenu z przeciwciałem, w wyniku której powstaje kompleks antygen – przeciwciało. W metodach tych stosowane są różne znaczniki kowalencyjnie związane albo z antygenem, albo z przeciwciałem oraz takie sposoby detekcji, które umożliwiają pomiar ostatecznego produktu. Ze względu na zastosowany znacznik metody immunochemiczne dzieli się m.in. na: radioimmunochemiczne, immunofluorescencyjne, immunochemiluminescencyjne i immunoenzymatyczne – zwłaszcza metoda ELISA (ang. enzyme-linked immunosorbent assay), która ze względu na swoją uniwersalność, wiarygodność i prostotę znajduje szerokie zastosowanie we współczesnej diagnostyce laboratoryjnej, również w medycynie weterynaryjnej.
Początki testów ELISA
Metoda ELISA została opisana po raz pierwszy przez Evę Engvall (ryc. 1) oraz nieżyjącego już Petera Perlmanna z Uniwersytetu w Sztokholmie. Zmodyfikowali oni metodę RIA (ang. radioimmunoassay) poprzez zastąpienie stosowanego do tej pory [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii



