Ocena okrężnicy w badaniu ultrasonograficznym

Prawidłowy obraz ultrasonograficzny – zawartość

Okrężnicę odróżnia nie tylko charakterystyczna budowa ściany, lecz także typowa zawartość, która odpowiada obecności gazu i odwodnionych mas kałowych. Zasadniczo masy kałowe przyjmują obraz mniej lub bardziej niejednorodnych obszarów o wysokiej echogeniczności z dystalnym cieniem akustycznym, którego nasilenie może wynikać ze stopnia ich odwodnienia. Obecność gazu może prowadzić do powstawania m.in. artefaktu rewerberacji, brudnego cienia akustycznego oraz artefaktu dzwonienia (ang. ring down artifact).

Brudny cień akustyczny jest zwykle szary, w przeciwieństwie do cienia czystego, któremu odpowiada zupełnie bezechowe (czarne) pole obrazu. Cień akustyczny powstający w okrężnicy można także nazwać częściowym, gdy nie zaczyna się tuż pod powierzchnią jej zawartości, a nieco niżej. Na charakterystykę cienia akustycznego mogą wpływać ustawienia aparatu, takie jak częstotliwość (jej wzrost potęguje cień akustyczny) lub wykorzystanie obrazowania harmonicznego (podobny wpływ).

Wynikającej z obecności gazu rewerberacji odpowiadają mnogie, podłużne i równoległe echa o słabnącym natężeniu wraz z głębokością badania. Ich obecność jest wynikiem wielokrotnych odbić dźwięków pomiędzy powierzchnią gazu i głowicą. Artefakt dzwonienia przyjmuje postać pionowej linii składającej się z bardzo licznych podłużnych ech, które zachowują silną echogeniczność niezależnie od głębokości. Artefakt ten wynika ze współobecności płynu oraz gazu.

Należy pamiętać o tym, że zarówno artefakty rewerberacji, jak i cień akustyczny ograniczają możliwość oceny stopnia wypełnienia okrężnicy. Przy jednym przyłożeniu głowicy podobny obraz może charakteryzować narząd wypełniony w różnym stopniu. W związku z [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję