Ocena okrężnicy w badaniu ultrasonograficznym

Prawidłowy obraz ultrasonograficzny – ściana

W badaniu ultrasonograficznym przewodu pokarmowego pod uwagę brane są m.in.: jego zawartość, budowa ściany, aktywność motoryczna, a także obraz okolicznych tkanek oraz powiązanych anatomicznie i czynnościowo narządów. W ocenie ściany weryfikacji poddaje się przede wszystkim jej grubość oraz echostrukturę. Niezależnie od odcinka, który jest poddawany ocenie, ściana ta charakteryzuje się co najmniej czterowarstwową budową, która powinna być bez trudu widoczna, w szczególności przy użyciu głowic o wysokiej częstotliwości.

Okrężnica wyróżnia się od pozostałych odcinków jelita wyjątkowo cienką ścianą, której prawidłowa grubość wynosi około 1,5 mm (do 1,7 mm) u kotów oraz 1,5-2 mm u psów, w zależności od ich wielkości (4, 5).

Charakterystyczna architektura ściany również ułatwia odróżnienie okrężnicy od innych odcinków jelita. W przeciwieństwie do dwunastnicy i jelita czczego, w przypadku których największy udział w budowie ściany ma błona śluzowa (stanowi powyżej 50% grubości ściany), poszczególne warstwy ściany okrężnicy przyjmują zbliżoną grubość (4). Zgodnie z ogólną regułą przyjmują one kolejno niską i wysoką echogeniczność, podobnie jak w pozostałych odcinkach przewodu pokarmowego.

Korzystając z głowic o wysokiej częstotliwości, spostrzegawczy operator w warstwie mięśniowej okrężnicy może uwidocznić cienką, echogeniczną linię położoną wzdłuż osi długiej jelita (6). Jej obecność wiąże się z uwidocznieniem tkanki łącznej splotu mięśniówkowego (tzw. splotu Auerbacha lub splotu błony mięśniowej jelita). Splot ten znajduje się między dwiema warstwami błony mięśniowej właściwej jelita – położoną [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję