Niedokrwistości ze szczególnym uwzględnieniem anemii immunohemolitycznych – cz. I. Ostre przypadki hematologiczne od diagnozy do leczenia – na podstawie przypadków klinicznych
Średnia objętość krwinki czerwonej
MCV oznaczana jest w analizatorach elektronicznych bardzo dokładnie, przez bezpośredni pomiar. Może być również oznaczana pośrednio, przez podzielenie Hct (w procentach), przez liczbę erytrocytów (w milionach komórek/mikrolitr) i pomnożona x10. Jednak ta metoda jest mniej dokładna i wymaga dwóch oddzielnych pomiarów.
Wysokie wartości MCV (makrocytoza) są zazwyczaj związane z niedokrwistością regeneratywną, ponieważ objętość retikulocytów (szczególnie stresowych) jest większa niż objętość dojrzałych erytrocytów. Należy jednak pamiętać, że aby MCV wzrosło powyżej normy, musi pojawić się wiele makrocytów, w rezultacie u zwierząt z niedokrwistością regeneracyjną MCV zwykle mieści się w granicach wartości referencyjnych.
Makrocytoza dotyczy przede wszystkim niedokrwistości hemolitycznych, a nie pokrwotocznych, ponieważ u zwierząt z hemolizą wzrasta stężenie żelaza. Szczyt odpowiedzi retikulocytów następuje po minimum 4 dniach. Makrocytoza pojawia się w odpowiedzi na hemolizę po tygodniu lub więcej.
Niedokrwistości mikrocytarne (niskie MCV) wskazują zazwyczaj na występowanie przewlekłego braku żelaza. Mikrocytarna niedokrwistość z niedoboru żelaza u dorosłych zwierząt jest prawie zawsze wywoływana przewlekłym krwawieniem. Zależnie od początkowego MCV oraz wielkości i czasu utraty krwi musi upłynąć miesiąc lub więcej, aby MCV obniżyło się poniżej normy.
MCV może nieznacznie obniżyć się w niedokrwistości powstałej w chorobie przewlekłej, jednak jest ono wtedy w większości przypadków w zakresie najniższych wartości referencyjnych. Mikrocytoza pojawia się zazwyczaj w zespole wrotno-obocznym (4).
Średnie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
