Automatyczna analiza krwi obwodowej a rozmaz manualny – są dla siebie alternatywą czy tworzą duet idealny?
Korelacja wskaźnika RDW ze stopniem anizocytozy erytrocytów
RDW jest parametrem, który odzwierciedla anizocytozę erytrocytów, czyli jednoczesne występowanie we krwi erytrocytów o prawidłowej wielkości (normocytów) oraz mniejszych (mikrocytów) oraz/lub większych (makrocytów). Wzrost anizocytozy może świadczyć o zwiększonej regeneracji, jak rownież jest obserwowany po transfuzji krwi. Wskaźnik RDW w metodach automatycznych jest obliczany jako współczynnik zmienności objętości erytrocytów wyrażany w procentach (%) (RDW-CV) lub odchylenie standardowe objętości erytrocytów wyrażany w femtolitrach (fl) (RDW-SD). Wynik w RDW-CV uzyskuje się poprzez podzielenie wartości odchylenia standardowego (SD) przez średnią objętość erytrocytu (MCV) oraz pomnożenie przez 100. U ludzi RDW jest cennym markerem diagnostycznym, a jego wzrost jest związany zarówno z fizjologią, jak i stanami chorobowymi. Co ważne, wysokie RDW ma zazwyczaj swoje odzwierciedlenie w ocenie mikroskopowej, w której widoczna jest anizocytoza erytrocytów. W przypadku zwierząt wiarygodność RDW, a tym samym jego wartość, jest niejednoznaczna. Chociaż badania pokazały, że zwiększone wartości RDW są widoczne u psów hospitalizowanych (2) oraz psów z nadciśnieniem płucnym (3), to w innych przypadkach (np. w niewydolności serca) wartość tego parametru jest niejednoznaczna (4, 5).
Co istotne, wartość RDW w granicach referencyjnych nie musi oznaczać braku anizocytozy. Wynik RDW zależy głównie od prawidłowego wykalibrowania analizatorów, przeprowadzania regularnych kontroli jakości oraz konserwacji. W przypadku RDW końcowa wartość zależy od trzech innych czynników: metody obliczania, jakości próbki oraz wielkości badanej populacji. Sam wzór obliczania RDW (RDW-CV = 1 SD ÷ MCV × 100) może być źródłem zafałszowanego [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
