Zastosowanie szamponu selenowego w leczeniu miejscowym zapalenia i zaniku gruczołów łojowych (sebaceous adenitis) u pięciu psów
Dyskusja
W badaniu wzięły udział psy dwóch ras: akita inu i berneński pies pasterski. Akita stanowiły 80% przypadków, gdyż jest to rasa dość popularna w Polsce i bardzo predysponowana do tej choroby (6). Innymi takimi rasami opisywanymi w literaturze są: pudle królewskie, samojedy, visla węgierskie, chow-chow i hawańczyki. Chorobę opisano również u psów mieszańców (2, 7). Charakter objawów klinicznych w dużej mierze zależy od rasy psa i od rodzaju sierści. U psów długowłosych obserwuje się matowość sierści oraz przerzedzenie włosów z wyłysieniami, u psów krótkowłosych częściej obserwuje się okrągłe łyse miejsca, plamki lub sierść o wyglądzie „wygryzionej przez mole”. U większości ras obserwuje się nadmierne rogowacenie oraz łuski (tłuste lub suche) (1, 3, 5, 6).
U zwierząt biorących udział w badaniu widoczne były zmiany typowe dla ras o długiej sierści, u wszystkich psów widoczne były odlewy mieszkowe na dużych obszarach skóry, możliwe do obserwacji „gołym okiem” lub w badaniu trichogramu. Odlewy mieszkowe to zwarte masy keratyny otaczające widoczną część włosa (cebulkę włosa) – najlepiej obserwuje się je po wyrwaniu włosów. Ten objaw kliniczny według opinii i doświadczenia wielu dermatologów weterynaryjnych jest objawem poważnie sugerującym obecność sebaceous adenitis (2). W przypadku zaobserwowania odlewów mieszkowych powinno się jak najszybciej wykonać biopsję skóry i badanie histopatologiczne. Rozpoznanie może być postawione wyłącznie na podstawie takiego badania. Ważne jest, by pobrać wiele wycinków z różnych miejsc skóry (7, 8). Doświadczony histopatolog jest w stanie z łatwością ocenić, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
