Postępowanie w przypadkach chorób zewnętrznego przewodu słuchowego u psów – najczęstsze błędy w diagnostyce i leczeniu
Leczenie
Dobrym rozwiązaniem w leczeniu wielolekowoopornych bakterii jest podawanie łącznie z klasycznymi antybiotykami (aminoglikozydy, fluorochinolony, amfenikole) chemioterapeutyków, na które rzadko stwierdza się oporność. Brak leczenia skojarzonego z tymi substancjami nie prowadzi do wyleczenia ucha zewnętrznego.
Do takich środków należą:
- chlorheksydyna (1-2-proc.),
- podchloryn sodu,
- kwas borowy i octowy,
- olejki roślinne (tymolowy i oregano).
Badano również aldehyd cynamonowy zawarty w olejkach, łącznie z EDTA, i wykazano obiecującą skuteczność w niektórych przypadkach opornych bakterii na rutynowo stosowane antybiotyki. Bardzo pomocne podczas leczenia i zapobieganiu nawrotom mogą być 2-proc. kwasy borowy i octowy, które mogą być stosowane w przypadkach uszkodzeń skóry przewodu słuchowego. Oczywiście właściwym rozwiązaniem przed zastosowaniem antybiotykoterapii jest podawanie EDTA-tris lub N-acetylocysteiny do ucha (11, 19, 23, 26-28).
Kolejnym błędem jest zbyt krótki okres miejscowego podawania glikokortykosteroidów podczas leczenia przewlekłych zapaleń uszu, kiedy to przewody słuchowe mają zmniejszoną drożność. Jak wykazują badania, obawy przed wpływem silnie działających miejscowo leków zawierających glikokortykosteroidy na nadnercza są przesadzone. Miesięczne podawanie np. mometazonu nie prowadzi do blokowania nadnerczy i nie powoduje działań niepożądanych. Większym problemem jest ograniczenie drożności przewodów słuchowych, którym można zapobiegać lub eliminować poprzez aplikację raz dziennie triamcynolonu, deksametazonu czy mometazonu przez 2-4 tygodni (15, 17, 24).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
Partner serwisu
Bądź na bieżąco. Zapisz się do bezpłatnego newslettera!
