Nadczynność kory nadnerczy u psów – diagnostyka i leczenie
Rozpoznanie
Rozpoznanie nadczynności kory nadnerczy nie jest możliwe wyłącznie na podstawie cech klinicznych. Istotne są oczywiście informacje z wywiadu i zaobserwowany przebieg choroby. W przypadku występowania tylko objawów ze strony skóry należy pamiętać, że bardzo zbliżony obraz kliniczny stwierdzany jest przy innych dermatozach hormonalnych. Pomocne w pewnym stopniu mogą być badanie hematologiczne i biochemiczne surowicy krwi czy badanie moczu, a ostateczne rozpoznanie wymaga wykonania testów czynnościowych.
W badaniu hematologicznym zwykle stwierdza się leukocytozę (17-68 tys./mm3) z neutrofilią, limfopenią i eozynopenią, a także erytrocytozę i trombocytozę. W badaniach biochemicznych surowicy krwi można stwierdzić pewne zmiany sugerujące nadczynność kory nadnerczy, takie jak: podwyższony poziom cholesterolu, triglicerydów, glukozy, oraz podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej i asparginianowej oraz fosfatazy zasadowej (38, 10). Szczególnie znaczny wzrost fosfatazy zasadowej (często nawet kilka tys. UI) może przemawiać za podejrzeniem nadczynności kory nadnerczy (36). Występuje również podniesienie poziomu czynników krzepnięcia I, V, VII, IX, X oraz antytrombiny III i plazminogenu. W badaniu moczu powszechny jest niski jego ciężar właściwy, utrzymujący się przez długi okres. Hipostenuria (od 1,005 do 1,001) występuje w około 90% przypadków choroby. Rzadziej notuje się izostenurię (1,012-1,015), bardzo rzadko natomiast ciężar właściwy moczu jest w dolnych granicach normy. W około połowie przypadków występują zakażenia układu moczowego. Bardzo często obecny jest białkomocz.
Z innych badań w postawieniu rozpoznania pomocne może być badanie ultrasonograficzne nadnerczy, które może ujawnić ich powiększenie oraz mineralizację miąższu gruczołów (10). [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
