Leptospiroza psów – choroba groźna również dla typowych „kanapowców”
Leptospirozę po raz pierwszy opisał niemiecki lekarz Adolf Weil w 1886 roku. Liczba przypadków tej choroby (określanej też jako choroba Weila, gorączka błotna, choroba pasterzy świń, gorączka pól ryżowych lub choroba stuttgarcka), zarówno wśród psów, jak i ludzi, stale rośnie. Do niedawna leptospirozę uważano za chorobę groźną przede wszystkim dla psów myśliwskich, pracujących i osobników płci męskiej żyjących w obszarach wiejskich, leśnych, podmiejskich i spędzających większość czasu poza domem.
Dlatego też kluczowym elementem wywiadu była informacja o sposobie utrzymania, aktywności i środowisku przebywania psa. Wraz z gwałtownym wzrostem populacji ludzkiej i ekspansywnym rozwojem ośrodków miejskich podejście do leptospirozy u psów uległo zmianie i sposób utrzymania zwierzęcia nie stanowi już tak istotnego kryterium diagnostycznego. Uważa się, że zachorować może osobnik w każdym wieku, każdej płci, żyjący w każdym środowisku, nawet jeśli jest tylko typowym „kanapowcem” (10).
Etiopatogeneza
Leptospirozę wywołują krętki z rodzaju Leptospira. Są to cienkie, spiralnie skręcone bakterie, o haczykowato zagiętym końcu, co nadaje im charakterystyczny kształt, przypominający znak zapytania. Krętki, dzięki znajdującym się na obydwóch końcach wiciom, posiadają zdolność ruchu (do 15 μm na sekundę), która jest niezbędna w ich cyklu życiowym (13). Obecnie znanych jest ponad 20 gatunków leptospir, a wśród nich wyróżnia się ponad 250 patogennych serowarów. Blisko spokrewnione serowary połączono w serogrupy (których do tej pory zdefiniowano około 20) (7).
Określone serowary adoptują się do swych [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
