Dermatozy płytki nosowej u psów – wybrane choroby autoimmunologiczne
Pęcherzyca rumieniowata
Przypuszcza się, że pęcherzyca rumieniowata jest łagodną formą pęcherzycy liściastej lub formą przejściową pomiędzy pęcherzycą liściastą a toczniem rumieniowatym. Teorię tę potwierdza fakt obecności w badaniu histopatologicznym cech podobnych do obu tych chorób (7, 21, 24).
Zmiany w przypadku pęcherzycy rumieniowatej najczęściej ograniczają się do okolicy twarzy i małżowin usznych. Składają się z: symetrycznych strupów, nadżerek oraz łusek. W przypadku płytki nosowej dochodzi do depigmentacji (zarówno grzbietu nosa, jak i płytki nosowej). Odbarwienie może pojawić się również w nozdrzach. Sporadycznie zmiany mogą pojawić się w innych lokalizacjach (38).
Choroba może pojawić się u każdej rasy psów, chociaż według niektórych autorów najczęściej jest stwierdzana u owczarków niemieckich, szkockich i szetlandzkich (35).
W rozpoznaniu pierwsze podejrzenie może sugerować obraz cytologiczny. W preparacie uzyskanym z nienaruszonych krost widoczne są komórki akantolityczne, granulocyty obojętnochłonne oraz eozfynofile (tych ostatnich nie stwierdzamy w toczniu rumieniowatym) W rozpoznaniu można wykorzystać badanie immunofluorescencji bezpośredniej. Powszechne są jednak wyniki fałszywie dodatnie, jak i ujemne. Ostateczne potwierdzenie stawiamy na podstawie badania histopatologicznego (2, 40).
Leczenie jest podobne jak w przypadku pozostałych pęcherzyc. Ze względu na często ograniczony przebieg pęcherzycy rumieniowatej skuteczne jest stosowanie miejscowo maści z 0,1-proc. takrolimusem (17). Niektórzy autorzy zalecają maści z 0,03-proc. takrolimusem, a efekt ich stosowania określają jako zadowalający (6).
W leczeniu miejscowym [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
