Dermatofitoza – nadal aktualny problem. Czyli o dermatofitozie raz jeszcze

Dużym błędem jest stosowanie miejscowych wcierek w miejscach ograniczonych. Takie działanie powoduje dość szybką redukcję objawów klinicznych, ale jednocześnie szybkie nawroty ze względu na brak eliminacji zarodników na sierści. U psów i kotów, w odróżnieniu od ludzi, zarodniki koncentrują się ok. 10 cm od zmiany chorobowej (15). Miejscowe wcierki można połączyć z kąpielami i zastosować je wtedy w miejscach o ograniczonym dostępie, np. okolice oczu. Można dodatkowo zastosować krem z 2-proc. ketokonazolem, który jest stosowany w leczeniu grzybiczego zapalenia rogówki. Jednak udowodnione działanie dla tego preparatu zostało przedstawione w przypadku Candida albicans. Nie ma obecnie potwierdzonego naukowo działania w kierunku dermatofitozy (15).

Leczenie ogólne powinno być wdrożone w każdym przypadku potwierdzonej dermatofitozy. Obecnie za leki z wyboru uważa się terbinafinę oraz itrakonazol. Oprócz tego wymienia się także gryzeofulwinę, jednak charakteryzuje się ona większą liczbą działań niepożądanych niż wcześniej wspomniane, a obecnie jest niedostępna w Polsce (15, 21).

Itrakonazol kumuluje się w tkance tłuszczowej, we włosach oraz w gruczołach łojowych, dzięki temu możliwa jest terapia pulsacyjna. Lek należy podawać z pokarmem. Ma to na celu zwiększenie jego biodostępności. Substancja ta wchłania się najlepiej w środowisku kwasowym i ma charakter lipofilny (21, 22). U kotów dawka itrakonazolu to 5-10 mg/kg m.c. doustnie, a u psów: 5 mg/kg m.c. doustnie, stosowana raz dziennie przez tydzień, następnie tydzień przerwy w podawaniu leków. Zalecane są trzy takie pulsy do kontroli mykologicznej (21). Dopuszczalne jest również prowadzenie terapii pulsacyjnej przez 3 [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas