Dermatofitoza kotów – ciągle aktualny problem
Rozpoznanie dermatofitozy
Metodą z wyboru rozpoznania dermatofitozy jest posiew mikologiczny. Pozwala on na identyfikację rodzaju i gatunku grzyba. Próba pobrana na posiew powinna być wysokiej jakości i może zostać pobrana za pomocą wyczesywania sierści (np. sterylną szczoteczką do zębów – metoda MacKenzie) wyrywania sierści lub powierzchownych zeskrobin. Podłoże Sabourauda jest podłożem stosowanym do wykonania posiewu mikologicznego, zawiera ono antybiotyk i cykloheksymid w celu uniknięcia kontaminacji bakteriami lub pleśniami. Inkubacja trwa do 3 tygodni, a kolonie wymagają oceny mikroskopowej. Do szybkiego różnicowania dermatofitów i grzybów pleśniowych stosuje się podłoże DTM (dermatophyte test medium) barwy pomarańczowej, która pod wpływem wzrostu dermatofitów zmienia się na czerwoną. Wstępne potwierdzenie uzyskuje się już po 3-6 dniach na podstawie zmiany koloru podłoża i wyglądu kolonii, ale ostatecznie wymagane jest także potwierdzenie oceną mikroskopową.
Badanie włosów i naskórka w świetle lampy Wooda przy użyciu światła ultrafioletowego o długości 365 nm jest użyteczne przy zakażeniu M. canis, ponieważ metabolity zmieniające keratynę włosa (pterydyna) lub naskórka powodują fluorescencję. Fluorescencja w literaturze opisywana jest jako kolor zielonego jabłuszka. Badanie to ma jednak ograniczenia, ponieważ tylko ok. 50% M. canis wywoła fluorescencję. Jednak jest pomocne w określeniu miejsca pobrania próby do posiewu mikologicznego. Jest to badanie przesiewowe i nie może być wykorzystane do postawienia definitywnej diagnozy. Fałszywie negatywny wynik spowodować może nieodpowiednie nagrzanie lampy przed użyciem. Fałszywie pozytywne wyniki spowodowane mogą być przez „świecenie” łoju, wcześniej stosowane maści czy roztwory takie jak rivanol lub tetracykliny [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
