Choroby autoimmunologiczne. Część IV – pęcherzyce u psów

Pęcherzyca paranowotworowa

Choroba ta została po raz pierwszy opisana u psów w roku 1990. Występuje u zwierząt chorych na różnego typu nowotwory – grasiczaki, naczyniakomięsaki, chłoniaki. Do tej pory opisano niewiele przypadków choroby (zaledwie cztery przypadki), nie ma więc wystarczających danych, by określić predyspozycje do jej wystąpienia. Przypadki dotyczyły boksera, bouviera i golden retrivera (7, 12, 30). Zwierzęta miały od 7 do 11 lat. W czasie choroby dochodzi do powstawania przeciwciał IgG w stosunku do desmoglein 1 i 2 i desmoplakiny 1 i 2 (6).

Objawy kliniczne

W przebiegu choroby dochodzi do powstawania pęcherzyków i nadżerek w jamie ustnej (na języku, dziąsłach) oraz w miejscu połączeń skórno-śluzówkowych (napletek, odbyt). Zmiany mogą być obecne również na skórze. W przypadku skóry objawy lokalizują się na głowie – twarzy, małżowinach usznych, ponadto mogą dotyczyć opuszek kończyn, karku zwierzęcia, brzucha, pach i pachwin, opisywano również zmiany dotyczące łożyska pazurów. Poza nadżerkami w ww. okolicach powstają owrzodzenia (35). Ponadto obecne są objawy ogólne, gorączka, osłabienie, brak apetytu, utrata masy ciała, a w związku ze zmianami w jamie ustnej również ślinotok.

Rozpoznanie

W badaniu histopatologicznym stwierdzana jest martwica keratynocytów oraz akantoliza powyżej warstwy rozrodczej naskórka, niewielkiego stopnia egocytoza limfocytów, ponadto występuje liszajowate zapalenie skóry z naciekiem limfocytarnym (9, 12, 30).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas