Choroby autoimmunologiczne. Część IV – pęcherzyce u psów
Pęcherzyca bujająca PPP (ang. panepidermal pustular pemphigus)
Ta postać pęcherzycy jest najrzadziej rozpoznawana u psów. W literaturze jest opisywana również jako panepidermal pustular pemphigus. Przeciwciała w przypadku tej choroby powstają w stosunku do demogleiny 1 i desmogleiny 3. W związku z niewielką liczbą opisanych przypadków predyspozycje rasowe nie są możliwe do określenia – chorobę opisano u foksterierów, szwajcarskich psów pasterskich i buldogów (10, 28, 34).
Opisane przypadki jej wystąpienia dotyczyły zwierząt w wieku od 1,5 do 9 lat.
Objawy kliniczne
Początkowo objawy to krosty i/lub pęcherzyki powstające na brzuchu, pachwinach, karku oraz pachach, jak również na dalszych odcinkach kończyn. Chorobie zwykle towarzyszy zauważalny świąd, co prowadzi do powstawania wyłysień, strupów, jak również nadżerek, owrzodzeń. W dalszym okresie trwania choroby może dojść do jej uogólnienia. Opisano przypadek, w którym objawy pojawiły się ponadto na błonach śluzowych jamy ustnej, wargach, napletku i okolicy odbytu. Zwykle brak jest objawów poza skórą.
Rozpoznanie
W badaniu histopatologicznym stwierdza się krosty lokalizujące się we wszystkich warstwach naskórka oraz pod warstwą podstawną naskórka dalszej części mieszków włosowych (22). Krosty zawierają neutrofile, liczne eozynofile oraz zwykle nieliczne komórki akantolityczne. Może być również obecny mieszany okołonaczyniowy naciek komórkowy w skórze właściwej. W naskórku stwierdzana jest hiperkeratoza ortokeratotyczna oraz jego przerost.
Leczenie
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
