Choroby autoimmunologiczne. Część IV – pęcherzyce u psów
Pęcherzyca rumieniowata
Ta postać pęcherzycy jest rozpoznana u psów bardzo rzadko. Choroba wykazuje pewne cechy wspólne zarówno z pęcherzycami, jak i z toczniem skórnym rumieniowatym (9). W związku z niewielką liczbą przypadków predyspozycje rasowe do jej rozwoju nie są w pełni określone, chociaż wymienia się owczarki colie i niemieckie jako rasy, u których występuje ona częściej (25).
Objawy kliniczne
Typowe objawy choroby to krosty, nadżerki oraz strupy, które lokalizują się na twarzy oraz małżowinach usznych zwierzęcia (22). Objawy mogą dotyczyć lusterka nosa, na którym dochodzi do utraty pigmentu, a następnie pojawiają się rumień, nadżerki i owrzodzenia. Objawy sporadycznie występują na innych częściach ciała niż głowa.
Rozpoznanie
Tak jak w przypadku opisanych wcześniej pęcherzyc, rozpoznanie może zostać postawione na podstawie badania histopatologicznego. W badaniu tym obserwuje się lokalizujące się w warstwie ziarnistej krosty środnaskórkowe, jak również krosty podrogowe. W krostach obecne są granulocyty obojętnochłonne oraz kwasochłonne. Ważną cechą obecną w histopatologii jest liszajowate zapalenie skóry, jak w przypadku tocznia skórnego rumieniowatego (naciek na granicy skóry i naskórka) (9).
Ponadto, jak w przypadku innych pęcherzyc, w rozpoznaniu można zastosować immunofluorescencję bezpośrednią. Immunoglobuliny odkładają się zarówno w naskórku (jak przy pęcherzycy liściastej), jak i w błonie podstawnej (jak w przypadku tocznia skórnego rumieniowatego).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
