Choroby autoimmunologiczne. Część IV – pęcherzyce u psów

Pęcherzyca zwykła

Choroba jest bardzo rzadko występującym problemem autoimmunologicznym. Szacuje się, że jej przypadki nie przekraczają 0,1% spośród wszystkich chorób autoimmunologicznych u psów (19, 25). Podobnie jak w przypadku pęcherzycy liściastej przyczyną choroby są przeciwciała klasy IgG skierowane przeciwko desmogleinom (zarówno desmogleinie 1, jak i 3) (22). Tak samo jak w przypadku pęcherzycy liściastej przyczyny rozwoju choroby nie są znane, wiadomo, że może się ona rozwinąć w przebiegu chorób nowotworowych jako zespół paranowotworowy (32). Pęcherzyca zwykła może wystąpić zarówno u młodych, jak i dorosłych psów (przypadki obserwowano u psów w wieku od 8 miesięcy do 14 lat). W związku z rzadkim występowaniem choroby trudno jest określić predyspozycje rasowe do jej rozwoju. Na podstawie opisanych przypadków wydaje się, że częściej występuje ona u owczarków niemieckich i ich mieszańców oraz owczarków colie (31).

Objawy choroby

W odróżnieniu od pęcherzycy liściastej w tej postaci pęcherzycy powszechne jest występowanie objawów ogólnych, jak gorączka, posmutnienie, brak apetytu. W związku ze zmianami lokalizującymi się w jamie ustnej u chorych psów występuje ślinotok. Typowymi wykwitami związanymi z chorobą są nadżerki obecne zarówno na skórze, jak i – co już nadmieniono – na błonach śluzowych (objawy dotyczące zarówno skóry, jak i błon śluzowych występują w ponad 90% przypadków choroby). Wyjątkowo obserwowane są przypadki, w których zmiany dotyczą samej skóry (4%) lub wyłącznie błon śluzowych (6%). Ponadto obserwujemy rumień, strupy i łuski. Pęcherzyki i [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas