Choroby autoimmunologiczne. Część IV – pęcherzyce u psów

Leczenie

Leczenie najczęściej rozpoczyna się od podawania glikortykosteroidów w dawkach immunosupresyjnych, które są skuteczne w większości przypadków choroby. Jako glikokortykosteroidy pierwszego rzutu stosowane są prednizon lub prednizolon w dawkach od 2,2 do 4,4 mg/kg m.c. W miarę poprawy stanu po około 2 tygodniach dawkę można zredukować do połowy początkowej i podawać w odstępach co 48 h. Leczenie to powinno być prowadzone przez ok. miesiąc, następnie należy dążyć do stopniowego zmniejszania dawki leku do 1 mg/kg m.c.

Inną formą stosowania glikokortykosteroidów jest terapia pulsacyjna, w której leki stosuje się w bardzo wysokich dawkach – w przypadku prednizonu i prednizolonu jest to 10 mg/kg m.c., leki podaje się przez 3 kolejne dni, a następnie obniża się dawkę do 2 mg/kg m.c. Pulsy te stosuje się kilkakrotnie, zależnie od reakcji pacjenta na leczenie (2).

Poza prednizonem i prednizolonem w leczeniu można stosować metyloprednizolon o mniejszej aktywności mineralokortykotropowej. W przypadkach, gdy brak jest poprawy po podanych powyżej glikokortykosteroidach, można sięgnąć po silnej działające leki z tej grupy, jak tramcynolon i deksametazon. Podaje się je w dawkach od 0,2 do 0,6 mg/kg m.c. raz dziennie, w miarę poprawy dawkę redukuje się do 0,1-0,2 mg/kg m.c. (tramcynolon) lub 0,05-0,1 mg/kg m.c. (deksametazon) i zwiększa odstępy, co 2-3 dni (1, 25, 36).

Kolejnym sposobem leczenia choroby jest stosowanie leczenia skojarzonego, w którym wraz z glikokortykosteroidami stosowana jest azatiopryna [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas