Biopsja skóry w diagnostyce schorzeń dermatologicznych
Trepanobiopsja
Jest najczęściej stosowaną metodą, za względu na szybkość i prostotę wykonania. Tą techniką można pobrać próbki naskórka, skóry właściwej i powierzchowne warstwy tkanki podskórnej, niezbędne do histopatologicznego diagnozowania schorzeń dermatologicznych. Zaleca się stosowanie trepanów o średnicy 6 i 8 milimetrów, gdyż zapewniają odpowiednią wielkość próbki. Trepany 4-milimetrowe stosujemy tylko w obszarach delikatnych i trudno dostępnych, takich jak lusterko nosa, powieki czy opuszki łap (5). Zmiany oznaczamy markerem. Sierść w miejscach, które zostaną poddane biopsji, należy przycinać bardzo delikatnie za pomocą nożyczek lub maszynki na kilka milimetrów od skóry. Staramy się nie uszkodzić warstwy rogowej naskórka, krost czy ewentualnych łusek. Nie powinno się stosować również chirurgicznego przygotowania skóry, z wyjątkiem biopsji tkanek pobranych wyłącznie na posiewy. Zabieg wykonujemy najczęściej tylko w znieczuleniu miejscowym, chyba że pacjent jest nadpobudliwy lub próbki pobierane są z miejsc szczególnie wrażliwych. Stosujemy ok. 0,5 do 1,0 ml środka miejscowo znieczulającego (zwykle 2% lidokainy, bez adrenaliny). Podajemy podskórnie w okolicy zmiany za pomocą jednego wkłucia, deponując w sposób wachlarzowy. Zastrzyki są mniej bolesne, jeśli do strzykawki z lidokainą dodamy kwaśnego węglanu sodu (około 1 część NaHCO3 do 10 części lidokainy). To połączenie nie jest stabilne. Odczekujemy około 3-5 minut, aby skóra się znieczuliła i wykonujemy biopsję (6). Należy pamiętać, że w przypadku małych zwierząt wielokrotne wstrzyknięcia lidokainy mogą przekroczyć dawkę toksyczną. Unikać powinniśmy dawek powyżej 3 mg/kg u kotów i 6 mg/kg u psów, np. kot o wadze 4 kg powinien otrzymać nie więcej niż [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
