Badanie cytologiczne w codziennej praktyce dermatologicznej psów i kotów. Cz. III – Cytodiagnostyka wybranych nowotworów i zmian rzekomonowotworowych skóry
Torbiele wywodzące się z mieszków włosowych
Torbiele wywodzące się z mieszków włosowych, zwane również torbielami przymieszkowymi, są w odróżnieniu od omówionych poprzednio nowotworów przykładem zmian rzekomonowotworowych skóry i mają zdecydowanie łagodny charakter. Obok torbieli przymieszkowych do grupy zmian rzekomonowotworowych zalicza się między innymi krwiaki czy zaburzenia rozwojowe typu hamartoma (1). Torbiele powstające z mieszków włosowych występują u psów dość często, stanowiąc około 3,5% guzów skóry (5).
Dzieli się je, w zależności od poziomu mieszka włosowego, z którego się wywodzą, na pochodzące z lejka, cieśni, poziomu podstawnego mieszka włosowego oraz na torbiele hybrydowe – mieszane. U psów najczęściej występują torbiele z cieśni i lejka mieszka włosowego oraz torbiele mieszane, podczas gdy torbiele z poziomu podstawnego zdarzają się znacznie rzadziej. W przypadku kotów najczęstsze są torbiele z lejka mieszka włosowego (5).
Część torbieli mieszków włosowych powstaje samoczynnie, a część ma charakter wtórny i tworzy się na skutek długotrwałego stanu zapalnego toczącego się w skórze, urazów mechanicznych, włóknienia, a więc wszystkich tych procesów, które mogą skutkować niedrożnością ujść mieszków włosowych. W obrazie klinicznym torbiele mają postać pojedynczych (znacznie rzadziej mnogich) zmian o średnicy około 0,2-2 cm, odznaczających się brunatnym, niebieskim lub kremowym zabarwieniem. Powierzchnia wykwitów jest niezmieniona, choć czasem może dochodzić do jej mechanicznego uszkodzenia, owrzodzeń lub formowania się otworu, przez który na zewnątrz zmiany wydostaje się róg skórny (ryc. 12, s.38).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
